Birkaç hafta önce bir dostumun daveti ile bir kadınlar basketbol maçına gittim. 2 Türk takımı Avrupa’nın en iyi 8 takımının katıldığı şampiyonada karşı karşıya geliyorlardı. Ta 1970’li yıllardan bir yana dünya bir yana basketbol seyircisi bir yana diye inanıp bunu savunmuştum, o güne kadar. Birbirlerine ve sahaya patlayıcı madde atanlar, maçı bırakıp deşarj ve agresyon nöbetleri geçirenler, en galiz küfürleri mısır patlağı edasında savuranlar… O güzel maçı, üstelik de skorun kafa kafaya olduğu 3. çeyrek sonunda bırakıp salondan çıkmak zorunda kaldık, bu çağdışı, insanlıktan uzak görüntü ve davranışlar canımızı daha da sıkmasın diye.
Dün akşam anlı şanlı “Süper Final”in 2. maçı; sahaya atlayıp hakem ve oyuncu kovalayanlar, bunları engellemek için silahlarına davrananlar, ülkenin nüfusunun % 99’unun bir ömür boyu kazanamadığı paraları 1 yılda kazanırken yine % 99’unun bir ömür boyu yapmadığı edepsizlik, şımarıklık ve küstahlığı sergileyenler.
Spor kişisel gelişimdir, kendini aşmayı denemektir, kazanmaya uğraşmaktır ama her şeyden önce spor görsel ve estetik bir uğraştır. Havuzda kulaçlardan akan damlaların dansıdır, kortta en çıkmaz denilen topun karşılanması, pistte zaman ve mesafe sınırlarının aşılması, sahada takım ritmi ve uyumunun sergilenmesidir. Birileri bunları sergilerken de taraf olsun olmasın diğerlerinin bu uğraşı izlemesi, bazen takdir etmesi, bazen eleştirmesi ama her şeyden önce bu işten keyif almasıdır.
2 gün önce oynanan ilk maçtan sonra sosyal ortamda öyle mesajlar gördüm ki ben utandım, bunları yazanlarla aynı ülkenin vatandaşı olmaktan, aynı ortamlarda bulunuyor, farklı şeyleri birlikte yapıyor olmaktan. Eminim ki dün akşamki maç ile ilgili de bir sürü utanç verici şey yazılacak, çizilecek. Hele bir de birkaç gün sonraki maçı ve sonrasını düşünemiyorum bile.
Rahmetli dedem oynadığı Kulübün başkanlığını da yapmış önemli bir spor adamı idi. Farklı takımları tutuyor olmamızın en can acıtıcı kısmı bizi her yendiklerinde ne yapıp edip bana ulaşıp benimle dalga geçmesiydi; çokça yenildiğimiz için de sıkça yaptı bunu.
Sonuçta bir oyun bu ve her oyunda olduğu gibi beceri kadar şans, kazanma arzusu kadar dış etkenler de geçerli oyunun sonucunda. Ve her oyun bitiminde centilmence el sıkışıp bir sonraki randevuya hazırlanmak değil mi esas olan? “Sen sonraki maçta göreceksin, ben arayacağım seni bu kez dede” değil mi en uç intikam duygusu? Hayır, önümüze gelene saldıralım, kıralım dökelim, içip dağıtalım, evde ve işyerlerinde huzuru bozalım, öç, intikam ve nefret duygumuzu yaşamımızdaki her şeyin önüne alalım.
Hep yazıyorum karakter ve kişilik sorunlarımız var diye ama bu olaylar ve bu aşırı tepkiselliği salt bireylerle de açıklamak olası değil. Spor terörünün ne boyuta vardığını, rating ve decoder uğruna bu tehlikeli yükselişe nasıl göz yumulduğunu, tutunacak çok az dalı olan çoğu insanın bu kaos ve nefret ortamına nasıl müptela olduğunu birilerinin acilen fark etmesi ve gerekli tüm önlemleri en kökten ve sert şekilde alması gerekiyor. Olay kitlelerin uyutulduğu aşamayı da geçmek üzere ve bu gidişle kanla yazılacak tarih sayfaları gelmek üzere.
Pedagog, tarihçi ve ayrıca sporcu da olan Baron Pierre de Coubertin antik Olem Oyunları’nı yeniden yaşama geçirirken sporun barış ve kardeşlik için en önemli itici güçlerden biri olduğunu düşündü. Bugün ise spor bir endüstriye dönüşmüş durumda ve işin ekonomik boyutları romantik yanlarının çok önünde, ama ne yazık ki dünyanın kardeşlik ve barış gereksinimi her zamankinden daha da fazla. “Citius, Altius, Fortius” (Daha hızlı, daha yüksek, daha güçlü) herkesin tek hedefi olması gerekirken, üstelik de hümanistliği ile bilinen bir taraftar grubunun kendi takımının oyuncularını “Futbolu bırakın, ayakları kırın” gladyatörlüğüne teşvik etmesi bu işin son noktasıdır dostlar, yazık, gerçekten çok yazık… Belki bu maçlık kemik kırılmadı ama Baron’un kemikleri uzun yıllardır sızlıyor fena şekilde…

Görüşmek üzere...